Yokluğunda varlığın, hiç farkı yok bugün ki gibi. Ve ben yokluğunu da varlığını sevdiğim gibi seviyorum her an. Çünkü ben sevgime karaları bulaştırmadım, söylemedim ona güneşimi kestiğini kara bulutlarınla, hiç karşılık beklemeden büyüttüm sevgini yüreğimde. En kötüsümü? farkında bile olmaman. Yüreğimdeki sahipsiz sevginle durabiliyorum ayakta, inanamaz bir şekilde güç alıyorum ondan. Bir tek seni diledim kan revan akan gözyaşlarımla, Tanrı'dan. Ateşlerde kavruldum Can"er"ım yanmadı, yokluğun kadar Can"er"'ım"din" da, Bir seni istedim Can"er"im"ımın her atışında, ruhum nefes aldıkça. Her çizgimde senin izlerin, umutsuz bekleyişlerimden. Çağrısam gelirmisin, içimdeki çocukluğu güldürmek için bana rengarenk balonlar alır mısın? Ağladığı ve korkularını yenemediği zamanlar, sesini uzaklardan duyup, ona biraz gülüş verebilirmisin? Ben onu senin yokluklarında teselli edemediğim zamanlar seslensem onu biraz teselli edebilirmisin? bu sorulara cevap vermeyen satırlarında döğüm düğüm dolaşırken. Bana an be an eşlik eden, hiç yorulmadan bıkmadan bana sabır gösteren, yaşadıklarımı tek farkeden satırlardı çaresizliğimi. Çaresizlik , peki sebebi ne? Sebebi senin gitmen veya baştan beri olmaman değil, varken yok gibi yoklukta kaybolmandı. Birazdan sabah olacak. Koşuşturmacalar ve korkular başlayacak. Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını, cesaretini gün ışığında yitirecek o teleşla. Bense yine odamda, yine iki büklüm, yine hüzünlü, yine gözyaşlarımla içimdeki çocuğu avutmak için karanlığın içinde sürekli yanı başımda olan yanlızlığıma sarılacağım. Sevgimin ağır bastığı, nefretine karışık, Acıyla, hasretle karışık ama buram buram aşk kokan duygularımla, Ağlamak istiyorum. Sadece bunu söyleyip susmak Ebediyyen susmak istiyorum. Çünkü canım acıyor. Konuştukça, arzuladıkça, özledikçe, en kötüsü sensiz yaşadıkça.
"Yüreğimin" en saklı yerinde yalnızca senin ellerin dolaştı.Yanlızca sen girebildin yüreğinim kapısından içeri. Ve ben seni yüreğimin en güzel yerinde ağırlıyorum, sen hissetmesende. Kendimden o kadar uzağım ki bugün, yanlış anılarıma takıldım. Parça parça anlar, bir türlü birleştiremediğim darmadağın. Bu kadar dağınıkken toparlamak mümkün mü acaba? Adını bile koyamadığım şeylerin bunca mücadelesini verirmi insan? O kadar doluyum ki bugün, hangisinden başlamaya karar veremiyecek kadar! En kötüsümü? farkına bile olmaman. Özlemek nedir bilirmisin? sadece özlemek; delicesine, acı çekmek ve içinden geldiği gibi ağlamak, akan gözyaşlarını seyretmek. Gözyaşlarımda yemyeşil gözlerin geldi birden gözlerimin önüne, dudakların, gülüşün, sevgiyle bakışın. Özlüyorum seni hiç elimde olmadan, yokluğun acı veriyor.En kötüsümü?farkına bile olmaman, Unutulmaz yaralar kanıyor yüreğimde.Umursamazlığının doruğuna çıkıp savururken sen beni, ben anıların içinde yok oluyorum. Sen kendini hayatını yaşarken, ben beni anılara gömüyorum içinde sadece sen olan...
|
