Ayrılığımın tüm hüznü sinmiş bulutlarla kaplı gökyüzüne grisiyah ben gibi, bulutlar ağlıyor , rüzgarlar ayrılığın ağıtlarını yakıyor buram, buram. Yüreğimde isyanlar, hayallerim kan revan. Ellerimde çok erken doğup yaşama şansı olmıyan düşlerim. Boynu bükük olan yüreğimdeki çoçuk ben suçsuzum der gibi bakıyor gözlerimin en derinine tutamadım kendimi ağladım. Sen mutsuz olduğunda ben en derin suskunluklara büründüm. Seni rahatsız etmemek için. Seni daha da mutsuz etmemek için. Tek önemli olan senin mutluluğun olduğu için. Senin mutluluklarına ağladım, mutsuzluklarına ağladım.Bisum artık gitmeli bu masaldan, Bir ben ve masal-si düşlerim kalmalı. Sen arkana bile bakmadan çekip giderken masal-si seni hiç unutmayacak sana inat, senin gibilere inat!! diye içli içli ağladim. Ne unutucağımı ne beklediğimi bilmeden, inadainat diye diye içten içten ağladım. Sen olamazdın beklediğim. Çünkü gelmeyeceğini bilerek, bile bile ağladım. Buz tutmuş ayaklarımı umutlarımla örterek ısıtmaya çalıştım, gözlerimden akan yaşlara engel olmaya çalıştım, geçmişi yakmaya, gidişini unutmaya çalıştım başaramadım,sessiz, sessiz ağladım. Geçmişimi düşünürken ağladım, yüreğime söz geçirmeye çalışırken ağladım, Sen mutlu olduğunda benim de mutlu olmam gerektiğini düşündün, ben de mutlu oldum. Hayallerimin ne kadar farklı olduğunu umursamadım. Hayallerimi hayal ederek ağladım. Senin yanında olduğum sürece hiç bir şeyi umursamadım. Beklediklerim, istediklerim, düşündüklerim o kadar önemsizdi ki senin için; benim için de öyle oldu zamanla. Sadece yanında olmak, sadece sana bakmak, sadece sana dokunmak yetti. Bana o kadar uzak olduğunu bildiğim halde herşeyi kabullenişime, umursamazlığına kendimi kandırdığımı anladığımda ağladım. telefonumda ki tüm mesajlarını silerken ağladım, birlikte dinlediğimiz şarkıları tekrar tekrar dinleyip ağladım. Ağlamak hiç geçmeyecek gibi. Rengim grisiyah artık benim. Rengi yok yaşadıklarımızın gözyaşlarım gibi. Yüreğim lal, kendimden düşdüm düştükçe ağladım. Buruk acım, gizli sızım, susuz yazım, gözyaşım! Seni sevmek var ya ". . . . " yağmur ormanlarında sussuz kalmak gibi bi şey. Her yeni güne yeni umutlarla her şey geçicek diye başladım. Kaçıncı yeni gün bu sayamadım ama yoksun hala; Hiç olmıyacağını bildiğim halde, artık hiç olmıyacağını düşünerek ağladım. Gözlerim seni arıyor, gittiğim her yerde. Gözlerimin seni aramasına ağladım. Geçecek mi yada bitecek mi bu durum?? Daha ne kadar dayanırım bilmiyorum. Bilmediğim zamana ağladım. Ama az kaldı sanırım, Bugün yarın kaybolurum. Gelir misin beni bulmaya? Ya da sorar mısın en azından, nasıl oldu diye beni tanıyanlara. İyiyim aslında, alıştım, yokluğun ve ağlayışlarıma. B"endeki İ"nanci S"evgiyi U"mudu M"afettin. Sen yinede; Uzak dur ağlayışlarımdan!!!
Yanımda Olmaman Neyi Değiştirirki..
Güneşte benden Uzakta Ayda!..
Ama Hiç Bir Sabahım Güneşsiz..
Hiçbir Gecem Aysız Geçmiyor..
Tıpkı Yüreğimin Senden Geçmediği Gibi..
Yaşamaksa Seni Sevmek Ben Hiç Ölmedim!..
Yanımda Olmaman Neyi Değiştirirki..
Güneşte benden Uzakta Ayda!..
Ama Hiç Bir Sabahım Güneşsiz..
Hiçbir Gecem Aysız Geçmiyor..
Tıpkı Yüreğimin Senden Geçmediği Gibi..
Yaşamaksa Seni Sevmek Ben Hiç Ölmedim!..
Ve biliyorum ki artık "biz" hiç var olmayacak.. Ama benim için değişmeyen ve asla değişmeyecek bir "Sen" var bir de ölmüne istediğim senin mutluluğun..............
................BSİÖC................
KaR BeYaZdIR öLüM eLLeRiNdEn GüLüM YiNe YoKsUn DiYe DüSmAnıM HeRGüNe
