Tek suçlu ben değil yüreğimdi; ve içimde asla büyümiyecek olan O çoçuk, tüketemediğim umutlarım. Ama bu yüzden umudun içinde sevdaya sürgün kaldım. Penceremden doğan her yeni güne tükenmiyen umudumu ekliyorum, beklenenin gelmeyeceği bile bile hiç tükenmiyecek sevdamla bekliyorum ve bile bile acı damlatıyorum yüreğime. Önceme ve gelmiyeceğini bildiğim geleceğime ağıtlar akıtıyorum damla damla. Yinede yüreğimden gücümün yettiği kadar sana sesleniyorum seninle konuşuyorum. Her yeni gün gibi bugün de sana olan sevdamı aldım avuçlarımın arasına ona sığındım. Sana hala bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Bende olan seni hiç kırmadım değiştirmedim ve hep korudum desem de sendeki benin nasıl olduğunu anlamsız bi sıkıntıyla artık merak etmiyor, içimdeki güzelliğine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum. Üşümüş bir kardelen gibi kendini karların üstüne bıraktim yorgun ve bitkin, satır aralarına sıkıştırdım hayallerimi. Ama sen göremedin, çünkü görünmez duvarın arkasındayım artık. Nereye gittin böyle Yokluğu mu yaratacaksın sensizliklerde. Hiç bir zaman kaderime isyan etmedim. Sana hala bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Senden öncesi yeter şimdi; yani senden sonra da sensizliklerde ki hasretim. Giden gitti, göz yumuyorum. Çürümüş özgürlüklerin zirvesindeyim. Bir ayağım kaysa düşeceğim. Tutan olmayacak bedenimi. Üşüyorum bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor tüm ruhumu, tutunabileceğim hiçbir güzellik yok hatıralardan başka. Hatırlamaktan hiç usanmayacağım, ısınabilmek için onlara sarılıyorum anlamsız ve cevapsız sorular, içimdeki çocuk sinirleniyor ben görmemeye çalışıyorum. Gününü pembe düşlere boyayacağım derken O çocuk. Kara kâbuslar düşüyor düşlerime, tüm mutlulukları kara görmem için biliyorum. Öyle yalnızlıklar gördüm ki senden önce hiç biri böyle acıtmadı gecelerce ağlatmadı ve ben böyle ıssızlığın çığlıklarını hiç duymadım her sesi sana yordum, her anımı sende buldum. Kalbimi incitme okşa ruhumu ateş ol, kor ol yak yüreğimi sevginle düşlerimde. Seviyorum işte uzakları yakın eyleyip akıyorum aktıkça yüreğimden içimdeki çocuğu coştuyorum. Tükettim umutlarımı yalnızlığın tüm suskunluklarında. Düştüm, yaralandım, yalnızlığa itildim. Ama her şeye inat umutsuzluğa pes etmedim. Diz çökmedim karanlığın arsız bedenine. Hayallerimde büyüttüm içimdeki cocuğu. Kalbindeki aşka mahkum et, sana ait ruhumu. Senden ayrı kaldığımda bedenim tamamen yanmalı. Ne hasret biter bu yolda ne sevdam sana. Bizi anlatacaklardı aşkı anlamaya çalışanlara nasil bu çaresizliklerde büyüttüğüm umudu. en çok da seni, bendeki seni. Ben seni daha bulamamışken Sarılamamışken sıcaklığına. Kimi zaman düz yollarda sebepsizce yıkıldım , kimi zaman yıkılanları topladım. Bir yudum sevgiye tutunup kirlenmemiş umutlarımı düşledim. Sevdanın kollarında bir dirhem umut aradım durdum. Göremesem de, rüyalarımdasın. Sevmesen de, kalbimin derinliklerinlerinde . Ve kimse seni oradan çıkaramayacak. Sen bile! Ben seni sensiz sevdim. Sakın sorma!! Neden sevdiğimi bilmiyorum ama çok sevdim!!!
|
